جامعه را ويران سازد ، انديشمندان و آحاد امّت به مبارزه و نابودى هر چه سريع‌تر آن اقدام نمايند . 8 . اين سند بر تحكيم پايه‌هاى حكومت اسلامى تأكيد نموده ، اعتراف و اقرار صريحى از كينه‌توزترين دشمنان دين يعنى يهوديان گرفته است . قوم يهود ، خود را صاحب همهء امتيازات مىدانستند كه مىبايست هرگونه تصميم و قرارى به سود آنان باشد . چنان كه گمان مىبردند آنان حاكم بر مردم هستند و همگان براى خدمت‌گزارى و فرمان‌بردارى از آن‌ها خلق شده‌اند . در اين سند آمده كه « هيچ يك از افراد يهود جز با اذن و اجازه محمّد ( ص ) از اين قرارنامه بيرون نخواهد رفت و حاكميت فقط از آن دين خدا و رسول خدا ( ص ) است و احدى غير از او حق حكومت ندارد . » شايد هدف از ثبت اين ماده ، گرفتن فرصت از يهوديان بوده تا از داخل جامعهء اسلامى با فسادگرى و جاسوسى به نفع دشمنان خارجى ايفاى نقش نكنند و نيز به همهء كسانى كه با آنان و پيرامون آنان زندگى مىكنند ، تفهيم نمايد كه همگان بايد حاكميت پيامبر ( ص ) را به رسميت بشناسند و با واقع‌گرايى و صداقت با آن تعامل داشته باشند . 9 . پذيرش رسمى حكومت پيامبر ( ص ) از سوى يهوديان كه رسول خدا ( ص ) را به عنوان يگانه مرجع رسيدگى به مشكلات فيما بين مسلمانان و يهوديان قبول كردند ؛ تأكيد ديگرى است كه در اين عهدنامه مورد توجّه قرار گرفته است . نيازى به توضيح نمىبينيم كه اين ماده تا چه اندازه مفهوم و بار سياسى دارد و تأثير روانى و اجتماعى آن بر يهوديان و ديگر ساكنان مدينه و بلكه بر كل منطقه تا چه حد است . از سوى ديگر مضامين عقيدتى و مفاهيم فقهى نيز مراعات شده است . 10 . اين سند حقوق عمومى افرادى را كه از قبايل اوس و خزرج يهودى شدند ، تضمين كرد . از جملهء اين حقوق كه بهره‌مندى از آن به عدم افسادگرى يهود مشروط شد ، « امنيت » و « آزادى » است .